كه همه مواهب در آن جمع است و هر خير و بركتى كه بخواهند در آن موجود است ( * ( فَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ) * ) . اما آنها كه كافر شدند و آيات ما را تكذيب كردند ، عذاب خوار كننده اى براى آنهاست « ( * ( وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآياتِنا فَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ) * ) . چه تعبير گويا و زنده اى ؟ عذابى كه آنها را پست و حقير مىكند و در برابر آن همه گردنكشىها و خود برتربينىها و استكبار در برابر خلق خدا آنها را به پائينترين مرحله ذلت مىكشاند ، و مىدانيم توصيف « عذاب » به « اليم » و « عظيم » و « مهين » كه در آيات مختلف قرآن ذكر شده هر كدام متناسب نوع گناهى است كه از گردنكشان سر مىزده است ! . جالب توجه اينكه در باره مؤمنان اشاره به دو چيز مىكند : « ايمان » و « عمل صالح » و در نقطه مقابل در باره كافران اشاره به « كفر » و « تكذيب آيات الهى » است ، كه در واقع هر كدام تركيبى است از اعتقاد درونى و آثار برونى و عملى آن ، چرا كه اعمال انسان غالبا از يك ريشه فكرى و اعتقاد سرچشمه مىگيرد . و از آنجا كه در آيات گذشته سخن از مهاجرانى به ميان آمد كه از خانه و كاشانه خود به خاطر نام اللَّه و حمايت از آئين او بيرون رانده شدند ، در آيه بعد از آنها به عنوان يك گروه ممتاز ياد كرده ، مىگويد : « كسانى كه در راه خدا هجرت كردند ، سپس شربت شهادت نوشيدند و يا به مرگ طبيعى از دنيا رفتند خداوند به همه آنها روزى نيكويى مىدهد ، و از نعمتهاى ويژه اى برخوردار مىكند چرا كه او بهترين روزى دهندگان است » ( * ( وَالَّذِينَ هاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّه ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّه رِزْقاً حَسَناً وَإِنَّ اللَّه لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ) * ) .